Recensie: ‘Rodney King’ (2017)

Recensie: ‘Rodney King’ (2017)

Spike Lee’s poëtische Netflix-special Rodney King (2017) is een sleur van zowel sadisme als sympathie. De mishandeling van Rodney King door politieagenten uit Los Angeles, was de vonk die de rellen in Los Angeles aanwakkerde. Daar kwamen toen bijna zestig mensen om en er waren meer dan tweeduizend gewonden. Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat diezelfde man de chaos probeerde te dimmen in L.A.

In Spike Lee’s film staat acteur Roger Guenveur Smith centraal. Ik vermeld er meteen bij dat dit geen gewone film is. Wat je te zien krijgt is een stand-up van Guenveur Smith, die het verhaal van Rodney King op grove maar poëtische wijze vertelt. De intensiteit in zijn stem, wat wordt afgewisseld met stiltes, heeft veel weg van een sonnet wat staccato wordt gespeeld.

Het podium is donker, een spotlight staat op Smith gericht als hij volledig in het verhaal stapt. Hij is niet alleen de verteller van het verhaal, maar hij speelt ook alle personages. Ze voelen aan als geesten, die als rillingen over je ruggengraat gaan. Smith fluistert, schreeuwt – doorweekt met zweet – en zingt en spreekt als een zwarte prekende pastoor. De atmosfeer is doordrenkt van cynisme en melancholie als Smith de afranseling van King uitbeeldt.

Getuige-film
Deze aftuiging van King werd toevallig opgenomen in 1991, door een getuige vanuit zijn balkon. De opname maakte het tot de wereldwijde media en werd het meest bekende stuk getuige-film sinds de opname van Zapruder van de aanslag op Kennedy in 1963. De opname van King werd ook gebruikt in de schitterende Spike Lee-film Malcolm X (1992) en de briljante serie The People v. O.J. Simpson: American Crime Story (2016). De vier politieagenten die King in elkaar sloegen werden door een blanke jury alsnog vrijgesproken. Dit veroorzaakte uiteindelijk dat mensen massaal de straat opgingen.

Dit maakt de serie The People v. O.J. Simpson – wat een totaal ander verhaal is – eigenlijk zo speciaal. Toen de donkere football-speler en acteur O.J. Simpson werd gearresteerd voor de moord op zijn ex-vrouw en haar vriend, werd de rassenkaart wederom gespeeld. O.J.’s advocaat Johnnie Cochran haalde King er weer bij. De zwarte community en jury zagen dit als een kans om de zaak-Rodney King te rectificeren. O.J. is uiteindelijk vrijuit gegaan.

“People, I just want to say, you know, can we all get along? Can we get along?”

Politiegeweld als maatschappelijk issue
Het politiegeweld is in Amerika nog steeds een actueel probleem. In 2014 kwam een zwarte Amerikaan, Michael Brown, om het leven in Ferguson. In 2015 werd Alton Sterling doodgeschoten door agenten, ze zijn niet vervolgd. Deze gebeurtenissen hebben het thema nogmaals aangewakkerd. Het gevolg was wederom demonstraties met als motto ‘Black Lives Matter’.

Komiek Dave Chappelle vertelde in zijn nieuwe Netflix-special The Age Of Spin nog: “Het ging nog zo’n lange tijd goed”, duidend op de vreedzame jaren voorafgaand aan Ferguson. Ook in andere populaire media probeerden filmmakers racisme en politiegeweld als maatschappelijk issue te adresseren. Denk dan aan de grote films als Alan Parkers Mississippi Burning (1988) en John SingletonBoyz n the Hood (1991). Singleton maakte dit jaar ook een documentaire over de rellen in L.A. genaamd L.A. burning: The Riots 25 Years Later (2017).

De rellen van L.A. hebben een wond achtergelaten, en niemand beter dan Spike Lee en Roger Guevneur Smith hebben dat lijden en die pijn kunnen weergeven op het scherm. Het is simpelweg een ervaring en ik genoot van elke seconde. De vorm van een one-man stand-up was daarom een wijze keuze. Het is een eerbetoon aan de man van de wijze woorden: “People, I just want to say, you know, can we all get along? Can we get along?”

Rodney King (2017) is nu te zien op Netflix.

Foto: ATOMIC Hot Links (Flickr)

Written by 

bekijk ook: